گمراه كردن آنها ( و دربار اين گونه حكمروايان فاحشه خانه محسوب است كه مردم بدان دعوت مىشوند ) و سپس پذيرش مردم از آنها و گردن نهادن به فرمان آنها و دوستى آنها هم پذيرش هرزگى است و به منزلهء پذيرش دعوت يك زن فاحشه و رفتن دنبال او است . و هر جا در قرآن ذكر صالحات و طيبات و محللات و او امر و ثواب آنها است ، تأويل و باطنش امامان بر حق و پيروان آنها است ، يعنى دعوت آنها به خود طبق دستور خدا و ارشاد و هدايت مردم و پذيرش مردم از آنها و طاعت آنها و دوستى آنها چنانچه در بسيارى از روايات به طور مفصل از ائمه نقل شده . و به طور كلى بايد گفت خدا تعالى دستور داده به ايمان و اسلام و يقين و تقوى و ورع و نماز و زكات و حج و روزه و سائر طاعات ، و نهى كرده از كفر و نفاق و شرك و زنا و شرب خمر و قتل نفس و مانند آنها از فواحش ، و ائمه‌اى آفريده كه داعى به همهء خيرات‌اند و خود به همه عمل كنند و جلوگير از همهء منكراتند و خود ترك آنها كنند و آنان پايه و اصل همهء خيرات‌اند و اين خيرات در وجود آنها مجسم شده و با آنها متحد شده و جان آنها گرديده و آنها كالبد آن خيرات شدند مانند نماز كه در وجود امير المؤمنين به حد كمال مجسم شده و جان او گرديده چون روح نسبت به جسد و آن حضرت آمر و آموزگار آن است و داعى بدان ، و به اين جهات او را صلاة تعبير كرده‌اند چنانچه در تفسير قول خدا تعالى ( 45 سوره عنكبوت ) : « به راستى نماز باز مىدارد از هرزگى و كار زشت » وارد شده كه مقصود از صلاة ، امير المؤمنين ( ع ) است و امامان از فرزندانش و اين با ظاهر آيه منافات ندارد ، چون ظاهر و باطن هر دو مقصودند ، و خدا فرموده است : ( 90 سوره نحل ) : « به راستى خدا امر كند به عدالت و احسان و بخشش به خويشان » و آنها از نظر بطن قرآن همان عدل و